Kjaftæði jafnaðarmannsins

Þegar framleiðslufyrirtæki ákveða staðsetningu sína reyna þau að velja stað sem veldur þeim sem minnstum kostnaði. Oft eru flutningskostnaður og leiguverð stórir póstar. Fyrirtæki á landsbyggðinni borga jafnan meira í flutningskostnað en minna í leiguverð en fyrirtæki á höfuðborgarsvæðinu. Nú ætla sjálfkallaðir jafnaðarmenn að jafna einn liðinn í jöfnunni, þ.e. flutningskostnaðinn. Líklega munum við á næsta ári sjá jafnaðarmennina koma með jöfnunarstyrki vegna húsnæðiskostnaðar sem rennur þá aðallega til fyrirtækja í Reykjavík.

Auðvitað á ríkið ekki að leggja út í kostnað vegna þess að fyrirtæki verða fyrir mismunandi kostnaði eftir því hvat þau ákveða að vera. Ég hélt allavega að niðurskurðurinn, t.d. í heilbrigðiskerfinu, væri jafnaðarmönnum nógu erfiður til að ekki væri verið að ákveða nýjar ormagryfjur fyrir útgjöld til framtíðar samtímis.

„Hvers konar kjaftæði er þetta?"

Af hverju er þekking skilyrði?

Eitt skilyrðanna fyrir þátttöku í söluferlinu er að fjárfestar búi yfir „viðeigandi þekkingu“. Hvaða máli skiptir þekking viðkomandi? Þekkingarleysi er getur aðeins komið honum kaupandanum sjálfum illa ef hann fær ekki til liðs við sig einhverja sem þekkingu hafa og 10-11 yrði þá mögulega undir í samkeppni við aðrar matvöruverslanir. Hvaða hagsmuni hefur Arion af því að því hvaða matvöruverslun gangi best eftir að hafa selt 10-11? Eitt er víst að það þetta fyrirkomulag dregur úr líkum á því að fleiri aðilar keppi við þá sem fyrir eru á matvörumarkaði.

10-11 til sölu

Hvernig er hinn lagalegi rökstuðningur fyrir kröfunni?

Ég hef miklar mætur á þessum lögmönnum sem undir þessa yfirlýsingu skrifa. Ég veit að þeir eru allir afar færir í að rökstyðja mál sitt.

Þeir færa m.a. fram þau rök að það kunni að reynast okkur dýrkeyptara að segja nei við samningum, jafnvel þótt gagnaðilar færu síðan í mál og töpuðu því, heldur en að segja já. Ég hef efasemdir um að þetta sé rétt en tel að aðrir en lögfræðingar séu betur til þess fallnir að leggja mat á þetta með kostnaðinn. Burtséð frá því þá taka áttmenningarnir ekki inn í reikninginn að sumir myndu telja það nokkurs virði fyrir Íslendinga nú og síðar að hafa staðfestingu dómstóls fyrir því að Bretar og Hollendingar hefðu reynt af öllum mætti að þrýsta á að smáríkið Ísland greiddi þeirra eigin útgjöld þótt enginn lagagrundvöllur væri fyrir því. Verðmætið sem fælist í þessu yrði vitanlega ekki mælanlegt í krónum eða evrum og skiptir því eflaust ekki máli fyrir alla.

En varðandi lögfræðina þá væri óskandi að áttmenningarnir eða aðrir færðu fram opinberlega lagaleg rök fyrir því að Ísland skuldi umkrafðar upphæðir. Þau rök koma ekki fram í yfirlýsingunni heldur er vísað í álit ákveðins aðila án þess að tilgreina rökin fyrir álitinu.

Fyrst áttmenningarnir virðast telja þá afstöðu, að vilja ekki samþykkja samninginn, vera leik að framtíð barnanna okkar, hvorki meira né minna, þá er ækilegt að einmitt þeir geri þjóðinni grein fyrir þeim lagarökum sem leiða kunna til þess að dómstóll telji íslenska ríkið ábyrgt fyrir kröfum Breta og Hollendinga. Ef þeir vilja að fólk sem ekki hefur séð slík rök, og telur því enga ástæðu til að taka á sig kröfuna, skipti um skoðun, þá ættu þeir að færa slík rök fram hið fyrsta.

 

 

Lýsa stuðningi við Icesave

Hvorki völd né umboð

Samkvæmt núgildandi stjórnarskrá verður henni ekki breytt nema Alþingi samþykki breytingarnar bæði fyrir og eftir alþingiskosningar. Stjórnlagaþingið hefði því ekki getað fengið völd til neins nema koma með tillögur. Valdið er hjá Alþingi og hverjum og einum alþingismanni er samkvæmt stjórnarskránni skylt að taka afstöðu til mála á grundvelli eigin sannfæringar. Þar af leiðandi hefði hverjum alþingismanni verið beinlínis skylt að greiða atkvæði gegn tillögum stjórnlagaþings ef þær væru andstæðar sannfæringu hans.

Jafnvel þótt kosningin til stjórnlagaþings, þar sem tilteknir 25 einstaklingar hlutu kosningu, hefði verið lögmæt, væri það ekki aðeins algerlega valdalaust heldur einnig með afar lítið lýðræðislegt umboð. Einungis  um þriðjundur kjósenda (36%) sá ástæðu til að mæta á kjörstað en um tvöfalt fleiri ákváðu að taka ekki þátt.

Þátttaka í síðustu alþingiskosningum var aftur á móti um 85%. Því er ljóst að lýðræðislegt umboð Alþingis er langtum meira en umboð stjórnlagaþingsins hefði verið.

Í þessu ljósi skiptir engu máli hvort nefndin sem kemur með óbindandi tillögur var frá stjórnlagaþingi eða handvalinni nefnd 25 manna. Hvorki vald þeirra né umboð frá kjósendum eru til staðar ólíkt því sem gildir um alþingismenn.

Ekki kosið til stjórnlagaþings

Andstaðan við réttarríkið

 

Þann 29. janúar 2009 tók Svandís Svavarsdóttir umhverfisráðherra þá ólögmætu ákvörðun að synja hluta aðalskipulags Flóahrepps sem varðaði Urriðafossvirkjun. Þetta er samdóma álit allra þeirra sex dómara sem fjallað hafa um málið, eins héraðsdómara og fimm hæstaréttardómara.

 

Þegar fjallað var um hina ólögmætu ákvörðun ráðherra á Alþingi steig Steingrímur J. Sigfússon, formaður Vinstri grænna, fram og kvaðst fagna því að loksins væri kominn umhverfisráðherra sem stæði vörð um náttúruna.

 

Þessi nálgun fjármálaráðherra er röng. Það er löggjafinn, Alþingi, sem vegur og metur hagsmuni og setur að því hagsmunamati loknu lög. Það er lagaramminn sem ræður því hvort og þá hvernig hagsmunir á borð við náttúruvernd eru verndaðir með lögum. Þegar tiltekið mál er til úrlausnar hjá ráðherra á hann að framkvæma lögin eins og þau eru en ekki eins og ráðherra vildi að þau væru.

 

Ef eitthvað væri að marka má orð ráðherra þá er það hlutverk hvers ráðherra að berjast fyrir tilteknum hagsmunum sem heyra undir viðkomandi ráðuneyti. Jafnframt virðist fjármálaráðherra telja að ef slík barátta felur í sér að taka þurfi ólögmæta ákvörðun þá eigi ráðherrann skilið klapp á bakið.

 

Það er eitt af grundvallareinkennum réttarríkisins að framkvæmdavaldið fari að lögum fremur en pólitískum viðhorfum. Ráðherrar eru æðstu handhafar framkvæmdavaldsins og ber að taka ákvarðanir í samræmi við lög en ekki eigin geðþótta.

 

Það er alvarlegt mál þegar fjármálaráðherra og leiðtogi annars tveggja ríkisstjórnarflokka afhjúpar með þessum hætti viðhorf sitt til þeirra starfa sem ráðherrar gegna og hrósar samstarfsráðherra sínum fyrir ákvörðun sem er í andstöðu við þau lög sem Alþingi hefur samþykkt.

Boðar stjórnendur Flóahrepps til fundar

Endanleg?

Ég hallast að niðurstöðu sem er gagngstæð þeirri sem Sigurður Líndal kemst að.

1. Hæstiréttur starfaði sem fjölskipað stjórnvald en ekki sem dómstóll þegar hann tók ákvörðun um að fella kosningarnar úr gildi.

2. Ákvörðun Hæstaréttar var stjórnvaldsákvörðun en ekki dómur.

3. Ef til greina kemur að láta stjórnvaldsákvörðun vera endanlega og ekki sæta endurskoðun dómstóla þá tel ég að það þurfi a.m.k. að koma fram í lögum að svo sé. Svo var ekki í tilviki laga um stjórnlagaþing.

4. Jafnvel þó svo það segði í lögum að ákvörðun Hæstaréttar sætti ekki endurskoðun þá segir í 60. gr. stjórnarskrárinnar: „Dómendur skera úr öllum ágreiningi um embættistakmörk yfirvalda". Að mínu mati felst í þessu að allar stjórnvaldsákvarðandir stjórnvalda sæti endurskoðun dómstóla hvað sem lög segja um það.

Ég er alveg sammála Sigurði Líndal um að það sé undarlegt að bera ákvarðanir Hæstaréttar undir dómstóla. En það helgast af því að ég tel það fyrirkomulag að láta Hæstarétt Íslands taka stjórnvaldsákvarðanir eða sinna örðum stjórnsýsluverkefnum vera rangt. Hæstiréttur hefur nóg að gera við að dæma án þess að hann sé beðinn um að taka að sér verkefni stjórnsýslunnar í ofanálag.

Ákvörðun Hæstaréttar endanleg

Áætlun ríkisstjórnarinnar

Eftir að síðasti Icesave samningur ríkisstjórnarinnar var kolfelldur í þjóðaratkvæðagreiðslu fór ríkisstjórnin beint í að gera annan samning í stað þess að hafna einfaldlega að greiða þessa kröfu.

Það er nefnilega verulega umdeilt hvort íslenska ríkið skuldi nokkra einustu krónu vegna Icesave. Af þeim sökum hlýtur ríkisstjórnin að vita af þeim möguleika að forsetin muni neita að undirrita hvers konar lög um slíka greiðslu og þjóðin að hafna þeim í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Þess vegna er óskiljanlegt að íslenska ríkið hafi ekki skilað inn vörn í málinu sem rekið er hjá eftirlitsstofun EFTA um Icesave án þess þó að málið hafi verið látið niður falla gagnvart Íslandi. Það gerir málið erfiðara ef nýji samningurinn verður ekki samþykktur af þjóðinni.

Ég tel að sú ákvörðun að skila ekki vörn í málinu sé hluti af þeirri áætlun sem ríkisstjórnin hefur fylgt í gegnum allt þetta mál, um að láta Ísland borga Icesave, sama hvað það kostar.

Mikil áhætta ríkissjóðs

Spurningar um landsdómsmál

Stenst það ákvæði stjórnarskrár Íslands og mannréttindasáttála Evrópu (sem Ísland er aðili að og hefur lagagildi hér á landi) að einstaklingur (fyrrverandi ráðherra) yrði sakfelldur og gerð refsing í sakamáli þar sem sami aðili gæfi út ákæru skipaði meirihluta dómenda í máli hans? Alþingi gerir þetta tvennt, sbr. 1. og 2. gr. laga um landsdóm nr. 3/1963 og lögum um ráðherraábyrgð nr. 4/1963.

Í 1. mgr. 6. gr. Mannréttindasáttmála Evrópu segir: „Þegar kveða skal á um réttindi og skyldur manns að einkamálarétti eða um sök, sem hann er borinn um refsivert brot, skal hann eiga rétt til réttlátrar og opinberrar málsmeðferðar innan hæfilegs tíma fyrir sjálfstæðum og óvilhöllum dómstóli. […].“ Í 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar segir: „Öllum ber réttur til að fá úrlausn um réttindi sín og skyldur eða um ákæru á hendur sér um refsiverða háttsemi með réttlátri málsmeðferð innan hæfilegs tíma fyrir óháðum og óhlutdrægum dómstóli. […].“

Stenst það ákvæði Mannréttindasáttmála Evrópu að heimila ekki þeim sem dæmdir eru af Landsdómi málskot til æðra dómstigs? Í 2. gr. 7. viðauka við MSE: „Hver sem sakfelldur er fyrir refsivert skal hafa rétt til að fá sakfellingu sína eða ákvörðun refsingar endurskoðaða af æðri dómstól.” Í lögum um landsdóm nr. 3/1963 er ekki að finna neina heimild til að áfrýja dómi landsdóms.

Eru refsiheimildir laga um ráðherraábyrgð nr. 4/1963 í samræmi við ákvæði 69. gr. stjórnarskrárinnar og 7. gr. mannréttindasáttmála Evrópu varðandi skýrleika refsiheimilda?

Jóhanna beitti þrýstingi

tæknileg mistök

Þetta "like" mitt voru gríðarleg tæknileg mistök. Ætlaði að reyna að færa þessa frétt inn á facebook-ið mitt og úttala mig þar um hversu ósammála ég væri því að það ætti að hækka skatta til að fjármagna enn meiri eyðslu ríkissjóðs.

Sér í lagi var ég ósammála þar sem þetta ætti að gera í því  skyni að eyða jafn miklu og hin Norðurlöndin á meðan skuldir ríkissjóðs aukast og við getum varla greitt af vöxtunum af skuldum okkar, hvað þá höfuðstólinn.

Vilja auka tekjuöflun ríkisins

Þar talar maður með reynslu...

...þar að segja af meðferðum.

Maradona: Meðferðin á Messi er hneyksli